Διάλογος με τον Ανδρέα Μπλ.

Αγαπητέ μου Ανδρέα.

Διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον το κείμενο σου το οποίο αφορούσε στην Ψυχή. Φυσικά και δεν είμαι σε θέση να κάνω την οποιαδήποτε κριτική, ειδικά από την πρώτη ανάγνωση, δράττομαι όμως της ευκαιρίας να γράψω μερικές αράδες για το πως βλέπω εγώ προσωπικά το ζήτημα.

Ας δεχθώ την ευρύτατα διαδεδομένη και αποδεκτή άποψη ότι ο άνθρωπος συντίθεται από 3 «στοιχεία» σώμα, ψυχή και πνεύμα.

Το στοιχείο «σώμα» έχει (δι)ερευνηθεί σε μεγάλο βάθος και παρά την πολυπλοκότητά του έχουν αποκαλυφθεί πάρα πολλά από τα μυστικά της λειτουργίας του. Γνωρίζουμε λοιπόν ότι το σώμα έχει να κάνει με τη φυσική λειτουργία και ότι αποτελείται από μια σειρά οργάνων που το καθένα έχει το δικό του ρόλο. Δύο από τα βασικότερα όργανα του σώματος είναι η καρδιά που οξυγονώνει όλα τα άλλα δια μέσου του αίματος και ο εγκέφαλος που ελέγχει μέσω του νευρικού συστήματος τα περισσότερα από αυτά. Φυσικά και κάθε ένα από τα λοιπά όργανα έχει τη δική του αξία, ξεχωρίζω όμως τα δύο προαναφερθέντα επειδή από τη δική τους καλή λειτουργία εξαρτάται η λειτουργία των υπόλοιπων. Οι περισσότεροι άνθρωποι όμως τα ξεχωρίζουν επειδή τα έχουν συνδέσει με το «πνεύμα» και την «ψυχή».

            Εκτός από τη φυσική λειτουργία του σώματος η ανθρώπινη υπόσταση έχει και άλλες λειτουργίες οι οποίες θα μπορούσαν να χωριστούν σε δύο ομάδες.

• ·     Αυτά που έχουν να κάνουν με το ήθος καθαυτό και με τα συναισθήματα (αγάπη-μίσος, οργή-ηρεμία, συμπόνια-αδιαφορία, χαρά-λύπη, καλοσύνη-κακία, τιμιότητα-ατιμία, ήθος-ανηθικότητα, θάρρος-δειλία κ.λπ.) σχηματίζουν τη μία κατηγορία και έχουν να κάνουν με αυτό που εγώ ονομάζω ψυχή. Πολλοί θα συμφωνούσαν μαζί μου - δεν είναι τυχαίο ότι έχουν επικρατήσει εκφράσεις όπως εμψυχώνω, μεγαλόψυχος κ.λπ. που αφορούν ακριβώς στα παραπάνω. Κοινό χαρακτηριστικό των παραπάνω είναι ότι δεν ελέγχονται και δεν επηρεάζονται, τουλάχιστο έως ένα βαθμό (δε μπορείς να βάλεις αγάπη, καλοσύνη ή τιμιότητα σε κάποιον – η παιδεία βοηθά αλλά όχι απόλυτα).
• ·    Αυτά που έχουν να κάνουν με την ευφυία, τη γνώση και τις δεξιότητες σχηματίζουν μια άλλη ομάδα και έχουν να κάνουν με αυτό που εγώ ονομάζω πνεύμα. Πολλά από αυτά υπάρχουν έμφυτα, άλλα είναι επίκτητα, άλλα καλλιεργούνται. Η ευφυία είναι έμφυτη, η γνώση είναι επίκτητη. Οι δεξιότητες είναι επίκτητες, μπορεί να υπάρχει μια φυσική κλίση ή ένα χάρισμα, χωρίς όμως δουλειά και εξάσκηση και τα δύο είναι άχρηστα.

Επιστρέφουμε τώρα στο θέμα μας.

Παντελώς αυθαίρετα ο άνθρωπος έχει συνδέσει την ψυχή (και τα όσα περιλαμβάνει) με την καρδιά. Εξωγενείς παράγοντες προκαλούν συναισθήματα τα οποία γίνονται αντιληπτά από τον εγκέφαλο. Σε μια συναισθηματική φόρτιση όπως πολύ σωστά είπες παράγεται αδρεναλίνη, το στομάχι χάνει το ρυθμό του στην παραγωγή των υγρών του κ.λπ. Ο εγκέφαλος αναλαμβάνει να επαναφέρει την κατάσταση και στέλνει σήμα στην καρδιά για περισσότερο οξυγόνο στα όργανα. Η καρδιά στέλνει το οξυγόνο δια μέσου του αίματος γι’ αυτό το καρδιοχτύπι συνήθως συνοδεύεται από έντονη αναπνοή και η αυξημένη πίεση φέρνει τη γνωστή ζαλάδα. Όλα αυτά τα είπες πάρα πολύ σωστά, δεν έχω να προσθέσω τίποτα, ούτε και να διαφωνήσω σε κάτι. Το διά ταύτα είναι ότι κακώς συνδέονται ψυχή και καρδιά. Στέκομαι στη φράση σου περί μεταμόσχευσης και λέω ναι, κάποιος μπορεί να ζήσει με την καρδιά άλλου, αυτό όμως από μόνο του δεν τον κάνει άλλον άνθρωπο – δε χρειάζεται λοιπόν άλλη απόδειξη. Εκφράσεις τύπου «μεγάλη καρδιά» αν και πολύ διαδεδομένες είναι αυθαίρετες καθώς το μέγεθος της καρδιάς έχει να κάνει με το μέγεθος του σώματος και διαπιστώνεται μόνο ανατομικά και ποτέ από τη συμπεριφορά του άλλου.

Συνδέεται τώρα η ψυχή με τον εγκέφαλο? Με την έννοια που δίνω εγώ στην ψυχή ναι, εφόσον αυτή έχει να κάνει με το συναίσθημα το οποίο συνδέεται με τον εγκέφαλο. Αποκολλάται από αυτόν με το θάνατο του? Τι να απαντήσει κανείς? Εικασίες μόνο μπορούμε να κάνουμε…

Συνδέεται το πνεύμα με τον εγκέφαλο? Απολύτως. Αποκολλάται από αυτόν με τον θάνατο του? Αναμφισβήτητα. Συνεχίζει να ζει μετά? Δε γνωρίζω αλλά μάλλον όχι. Εκφράσεις του τύπου «το πνεύμα του ζει» είναι αυθαίρετες. Δεν πρόκειται για πνεύμα αλλά για κληροδότημα. Όταν πέθανε ο Μότσαρντ το χάρισμα του χάθηκε μαζί του. Το έργο του παρέμεινε και συνέβαλε στη διαμόρφωση της μουσικής. Ομοίως και με τον Νεύτωνα, το κληροδότημα του ήταν που άλλαξε τον κόσμο.

Και κλείνω με ένα λεπτό, όσο και φλέγον θέμα. Τα της ψυχής όπως είπα δεν ελέγχονται και δεν επηρεάζονται από τον άνθρωπο, τουλάχιστο όχι απόλυτα. Έπρεπε λοιπόν να εφευρεθεί κάτι που θα ήταν δυνατότερο από τον άνθρωπο και θα μπορούσε να τα ελέγξει. Αυτό το κάτι ήταν το Επέκεινα σε όλες τις μορφές του. Κάτι το αόριστο, το άπειρο, το αόρατο, το παντοδύναμο. Αυτό που δίνει την ψυχή στο αδύναμο και ατελές φυσικό σώμα και αυτό που θα την πάρει πίσω μετά το φυσικό θάνατο του σώματος. Σαν έμπνευση δεν ήταν κακό, κάθε άλλο… Έδωσε απαντήσεις, έδωσε ελπίδα, δημιούργησε ήθη… Έγινε όμως ένα εργαλείο όπως το μαχαίρι το οποίο στα χέρια του χειρουργού σώζει ζωές ενώ στα χέρια του φονιά παίρνει ζωές.

Τα υπόλοιπα τα γνωρίζεις πολύ καλύτερα από εμένα…

Σε ευχαριστώ και πάλι.

The greatest privilege of being a Freemason.

 

“We all came here of our own free will and accord, properly prepared, humbly soliciting to be admitted to the mysteries and privileges of Freemasonry”.

And if from the very first moment we began to experience the mysteries, the privileges still were indeterminate. We all knows that there are no shortcuts to mastering the Craft and it takes years of hard work to reveal some of the benefits. However, one of them that supposed to be the greatest of all has already been attributed to us, even though our perception was not able to distinguish it. With our presence to an Open Lodge we had already left the world of the uninitiated people and through Mystagogy we had been transferred to another world, superior and totally different to the one before. The differences between those two worlds can only be distinguished by spirit and mind and only after a long and hard effort.

We had been admitted to Freemasonry as free and good report individuals (according to the opinion of the seniors). But what really means “an individual of good report”? Is it a concept that has only meaning in the world of the uninitiated, since it often absent only there? Where society establishes rules, laws, morals, and traditions, setting out ways of inhering in them, and predicts penalties in case of violation, this concept is delimited by the words "legitimate" and "morality". People are supposed to be specially educated to adhere to the “legitimate” and to obtain moral principles that they will respect. But the human nature is imperfect and the society itself provides a lot of causes for people to violate both state laws and their moral values through their actions and behavior. From the most imperceptible (i.e. when I’m serving wine a few more drops are always going to my glass as I can’t resist to its charm), to the most severe (i.e. some people are violating the state laws for their enrichment, or for other self-convenience). All those acts have a point, to offer a benefit or a profit to the perpetrator. There is always a motivation and usually a diplomatic excuse in case that the individual will be called to explain his actions.

These are some of the “metals” that the Freemason is asked to leave to the world of the uninitiated before he enters the superior world of the Freemasonry. This is, according to my opinion, is the greatest of the privileges that only members of the Craft can enjoy: The total absence of motives and reasons to violate their moral values or to disrespect them. No other institution or social club can provide an environment that pure, with no personal benefits, no money profit and not any kind of work or social advancement, only moral and spiritual progress which can be only established via the respect of the moral values. And this privilege accompanies the Freemason even out of the Lodge by being a beacon that lights his way of living. And it is a duty of every single one of us to let this light illuminate the whole world by becoming our way of life and action. It’s is our duty to make others understand that any achievement on life is valuable only if it is rests on solid foundations, supported by the strength and the quality of moral virtue. In any other case, all kinds of success or achievement will prove worthless and weak, just like a tower founded on sand that would collapse and disintegrate with the first seismic load.

Το προνόμιο του Ελευθεροτέκτονα.

«Προσήλθαμε εδώ οικεία και ελευθέρα βουλήσει, καταλλήλως προητοιμασμένοι και ταπεινώς ικετεύοντες όπως γίνομεν δεκτοί εις τα μυστήρια και τα προνόμια του Ελευθεροτεκτονισμού». Και ήδη από την αμέσως επόμενη συνεδρία, ως μαθητές ελευθεροτέκτονες ξεκινήσαμε να βιώνουμε ορισμένα από τα μυστήρια, περιμένοντας υπομονετικά την ώρα όπου θα γνωρίζαμε και τα προνόμια. Στην πραγματικότητα όμως το μέγιστο των προνομίων που μπορεί να απολαύσει ο Ελευθεροτέκτονας το βιώσαμε ήδη με την παρουσία μας σε μια Ανοικτή Στοά. Χωρίς να το έχουμε αντιληφθεί είχαμε αφήσει τον κόσμο των αμύητων και ήδη διά της Μυσταγωγίας είχαμε μεταφερθεί σε έναν άλλο, ανώτερο και παντελώς διαφορετικό από αυτόν που αφήσαμε. Όμως η απαίδευτη μας αντίληψη δεν ήταν ακόμα σε θέση να το διαπιστώσει αυτό, ακριβώς επειδή η διαφορά των δύο κόσμων δε γίνεται αντιληπτή με το μάτι αλλά μόνο με το πνεύμα και πάλι, μόνο κατόπιν μακράς και επίπονης βιωματικής προσπάθειας.

Γίναμε ήδη δεκτοί ως άνθρωποι «Ελεύθεροι» και «Καλής Μαρτυρίας» ή «Χρηστών Ηθών» σύμφωνα με διαβεβαιώσεις των παλαιοτέρων και γνωριζόντων. Πως όμως οριοθετείται αυτή η «Καλή Μαρτυρία» και ποιά είναι τα «Χρηστά Ήθη», έννοιες οι οποίες αμφότερες έχουν νόημα μόνο στον κόσμο των αμύητων καθώς μόνον εκεί πολλές φορές απουσιάζουν? Εκεί όπου η κοινωνία θεσμοθετεί κανόνες, νόμους, ήθη και παραδόσεις, ορίζει τρόπους τήρησης και προβλέπει συνέπειες στην τυχόν καταπάτηση τους, οι δύο παραπάνω έννοιες οριοθετούνται από το «νόμιμο» και το «ηθικό». Ο δε άνθρωπος υποτίθεται ότι τυγχάνει ειδικής παιδείας και εκπαίδευσης ώστε να μάθει να τηρεί το «νόμιμο» και να αποκτήσει ηθικές αρχές τις οποίες θα τιμά. Όμως η ανθρώπινη φύση είναι ατελής. Η δε κοινωνία τέτοια που κυριολεκτικά βομβαρδίζει τον άνθρωπο με λόγους, αιτίες και αφορμές ώστε να παραβιάζει τόσο τους πολιτειακούς νόμους όσο και τις δικές του ηθικές αξίες. Ο καθένας, καθημερινά διαπράττει μια σειρά από πράξεις οι οποίες σε μικρό ή σε μεγαλύτερο βαθμό συνιστούν παραβίαση του «νομίμου» ή/και του «ηθικού». Κοινό χαρακτηριστικό των πράξεων αυτών είναι το ότι όλες αποσκοπούν κάπου, όλες στο τέλος αποδίδουν κάποιο όφελος γι αυτόν που τις διαπράττει. Κάποιος που περνά το κόκκινο φανάρι ευελπιστεί να αποφύγει μια περιττή γι αυτόν καθυστέρηση, αυτός που εκμεταλλεύεται συνανθρώπους του για να κερδίσει χρήματα αποσκοπεί στον πλουτισμό, κάποιος ο οποίος συνειδητά εξαπατά τον περίγυρο του για να καταλάβει κάποιο δημόσιο αξίωμα το κάνει επειδή έχει παρασυρθεί από τη γοητεία της εξουσίας. Πάντα υπάρχει κάποιο κίνητρο, κάποιο προσωπικό όφελος και συνήθως και μια διπλωματικού τύπου δικαιολογία για την περίπτωση όπου θα κληθεί να δώσει εξηγήσεις.

Τα παραπάνω είναι κάποια από τα «μέταλλα» τα οποία ο Ελευθεροτέκτονας καλείται να αφήσει στον κόσμο των αμύητων όταν προσέρχεται στον ανώτερο κόσμο της Ελευθεροτεκτονικής. Αυτό είναι και το μέγιστο των προνομίων, το οποίο μόνο ένας Ελευθεροτέκτονας μπορεί να απολαμβάνει: Η παντελής απουσία κινήτρων και λόγων που θα τον έκαναν να αποκολληθεί από τις αξιακές του αρχές και τις αρχές της Ελευθεροτεκτονικής ή να τις τηρεί πλημμελώς. Δεν υπάρχει το προσωπικό όφελος, δεν υπάρχει το οικονομικό κέρδος, δεν υφίσταται επαγγελματικού ή κοινωνικού τύπου πρόοδος παρά μόνο ηθική και πνευματική τέτοια η οποία επιτυγχάνεται ακριβώς με την απόλυτη τήρηση των ηθικών αξιών. Σε κανέναν άλλο κόσμο δεν υφίσταται αυτό το προνόμιο, ακόμα και στους θεωρούμενους ως απολύτως ηθικοπνευματικούς θεσμούς όπως η Παιδεία και η Εκκλησία, η δομή και η λειτουργία τους κάθε άλλο παρά εξασφαλίζει περιβάλλον όπου δε θα ευδοκιμούσαν οι ως άνω «πειρασμοί». Ίσως ένα τέτοιο περιβάλλον αναπτύσσεται στον Μοναχισμό (διαφόρων θρησκειών), όμως εκεί τα μέλη του έχουν αποκοπεί από την κοινωνία, εν πολλοίς για να απομακρυνθούν από τους «πειρασμούς». Ο Ελευθεροτέκτονας όμως είναι και οφείλει να είναι ενεργό μέλος της κοινωνίας, να ζει μέσα σε αυτήν και να εργάζεται ώστε οι αξιακές αρχές στις οποίες εντρυφά εντός Στοάς να επεκτείνονται και έξω από αυτήν.

Εύλογα ο κάθε αμύητος θα σκεφθεί ότι και στην Ελευθεροτεκτονική εφόσον υπάρχουν βαθμοί, αξιώματα και θέσεις θα υπάρχουν και κίνητρα για την επίτευξη τους όχι διά της ορθής οδού αλλά διά της πλαγίας, πράγμα το οποίο από μόνο του καταργεί αυτό το οποίο ονομάζουμε «το μέγιστο προνόμιο του Ελευθεροτέκτονα». Στην πραγματικότητα όμως οι βαθμοί επιτυγχάνονται μόνο μυητικά με την ηθική και πνευματική πρόοδο και τη βαθειά κατανόηση των αρχών της Ελευθεροτεκτονικής. Απόκτηση βαθμών με πρακτικές «άνευ διδασκάλου» και απόδοση τους διά του «ταχυδρομείου» ισοδυναμούν με κρουαζιέρα όπου ο ταξιδιώτης διακτινίζεται στον τελικό προορισμό χωρίς να έχει πραγματοποιήσει το ταξίδι και στις κρουαζιέρες ο τελικός προορισμός είναι ο ίδιος με τον τόπο αναχώρησης, συνεπώς τέτοιες πρακτικές ισοδυναμούν με «μια τρύπα μέσα στο νερό». Στον ανώτερο αυτό κόσμο το ταξίδι είναι σημαντικότερο από τον προορισμό καθαυτό.  Από την άλλη πάλι, οι Στοές για να λειτουργήσουν χρειάζονται τις υπηρεσίες κάποιων μελών τους που διαθέτουν όρεξη, χρόνο και ενέργεια, ίσως και κάποιες ιδιαίτερες δεξιότητες και που προσφέρουν σε όλους υπόλοιπους τις αφιλοκερδείς και πολύτιμες υπηρεσίες τους. Τίποτα άλλο δεν μπορεί να περιμένει ο εκλεγμένος αξιωματικός μιας στοάς, εκτός από το να επιφορτιστεί με περισσότερα καθήκοντα, εις βάρος του λιγοστού χρόνου που διαθέτει για τον εαυτό του. Το να είναι ο οποιοσδήποτε μέλος του Συμβουλίου, σημαίνει μόνο προσφορά και κανένα άλλο προνόμιο, καμία διάκριση, καμία εξουσία και φυσικά καμία καταξίωση εκτός του χώρου της Στοάς. Τυχόν συμπεριφορές Τεκτόνων που δε συνάδουν με τα προαναφερόμενα οφείλονται σε ήδη κεκτημένη από τον έξω κόσμο ταχύτητα σε συνδυασμό με την πλήρη παρανόηση των εννοιών των βαθμίδων και των αξιωμάτων, με δυό λόγια, την πλήρη στρέβλωση κάθε Τεκτονικής αξιακής αρχής.

Όλα λοιπόν δείχνουν ότι στον ανώτερο αυτό κόσμο της Τέχνης μας υπάρχει το περιβάλλον το οποίο επιτρέπει στο «μέγιστο των προνομίων του Ελευθεροτέκτονα» να κυριαρχήσει δημιουργώντας για τα μέλη της τις συνθήκες εκείνες που τους επιτρέπουν την πιστή και απαρέγκλιτη τήρηση της κάθε αξιακής αρχής της Ελευθεροτεκτονικής. Και αλλοίμονο σε όσους (ή για όσους) δεν το αντιλαμβάνονται και δεν αξιοποιούν το μοναδικό αυτό προνόμιο διότι θα πληρώσουν την παράλειψη αυτή με πολλά χαμένα χρόνια από τη ζωή τους…

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑΣ

Είναι ίσως ο πλέον γνωστός μύθος στην επιστήμη της Φυσικής και πιο συγκεκριμένα της Κβαντομηχανικής… Μία αρχή με τεράστια σημασία, η οποία εξήγησε με εκπληκτικό τρόπο μία σειρά από φυσικά φαινόμενα, κατέληξε να γίνει ένας μύθος στα χέρια όσων την μελέτησαν ακροθιγώς χωρίς να επιχειρήσουν να κατανοήσουν τη μαθηματική της υπόσταση. Η αρχή της Απροσδιοριστίας του Heisenberg, έγινε στο κατόπιν αρχή της Αβεβαιότητας και έπειτα από την Αβεβαιότητα αφαιρέθηκε η μαθηματική της έννοια και απέμεινε μόνο η κοινή σημασία της, ήτοι α-βεβαιότητα δηλαδή η «μη» βεβαιότητα η οποία σταδιακά έγινε αμφιβολία. Είναι όμως έτσι; Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:

Στα μαθηματικά γενικά διακρίνονται δύο είδη μεγεθών. Αυτά που έχουν μία συγκεκριμένη τιμή η οποία είναι μετρήσιμη ακριβώς (π.χ. ύψος, βάρος, φωτεινότητα κ.λπ.) και είναι αναλλοίωτη  και αυτά τα οποία μπορούν να πάρουν περισσότερες τιμές είτε εντός κάποιου πεδίου με συγκεκριμένο εύρος, είτε στο άπειρο. Για παράδειγμα, η αντοχή του εδάφους μίας περιοχής η οποία μετράται δειγματοληπτικά και λόγω της ανισοτροπίας και της ανομοιογένειας του εδάφους δε μπορεί να έχει μία συγκεκριμένη τιμή αλλά ποικίλει μεταξύ δύο ορίων. Το εύρος του πεδίου τιμών καλείται «Αβεβαιότητα» της τιμής. Είναι προφανές ότι η αβεβαιότητα μπορεί να είναι από μηδέν (0) όταν το μέγεθος μπορεί να πάρει μία μόνο τιμή, μέχρι άπειρη όταν το μέγεθος μπορεί να πάρει οποιαδήποτε τιμή. Για παράδειγμα, ένα αντικείμενο το οποίο βρίσκεται κάπου μέσα στο Σύμπαν έχει πρακτικά άπειρη αβεβαιότητα θέσης, εάν γνωρίζουμε ότι το αντικείμενο βρίσκεται μέσα σε ένα δωμάτιο διαστάσεων 3x4 τότε η αβεβαιότητα της θέσης του περιορίζεται στις 3x4 διαστάσεις του δωματίου, ενώ εάν ξέρουμε ότι βρίσκεται στο κέντρο του δωματίου τότε η αβεβαιότητα της θέσης του είναι μηδέν (0) καθώς κέντρο υπάρχει μόνο ένα. Γίνεται πλέον κατανοητό ότι η «Αβεβαιότητα» στα μαθηματικά δεν είναι η έλλειψη της βεβαιότητας, αλλά το εύρος ενός συγκεκριμένο πεδίου τιμών.

Ας αφήσουμε όμως τον Μακρόκοσμο μας και ας μεταφερθούμε στον Μικρόκοσμο, στον κόσμο των στοιχειωδών σωματιδίων. Τι ήταν αυτό το οποίο ανακάλυψε o Heisenberg; Ποια ήταν αυτή η τόσο σημαντική αρχή, ο νόμος τον οποίο θέσπισε η φύση (το Σύμπαν, ο Δημιουργός κ.λπ.);  Ο Heisenberg λοιπόν διαπίστωσε ότι εάν πάρουμε την αβεβαιότητα της θέσης ενός σωματιδίου (ας Δx) και την πολλαπλασιάσουμε με την αβεβαιότητα της ορμής (ας την πούμε Δp) τότε το γινόμενο τους Δx * Δp είναι πάντα μεγαλύτερο από ένα συγκεκριμένο αριθμό. Ποιος είναι αυτός ο αριθμός; Δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία η ακριβής του τιμή και το πώς υπολογίζεται (μαθηματικά που θα μας ζαλίσουν) αλλά για το σκοπό του συγκεκριμένου πονήματος αρκεί να γνωρίζουμε ότι εάν αυτό τον αριθμό τον πολλαπλασιάσουμε επί ένα δισεκατομμύριο (1.000.000.000), το αποτέλεσμα το πολλαπλασιάσουμε πάλι επί ένα δισεκατομμύριο (1.000.000.000), το αποτέλεσμα το πολλαπλασιάσουμε πάλι επί ένα δισεκατομμύριο (1.000.000.000), το αποτέλεσμα το πολλαπλασιάσουμε επί δέκα εκατομμύρια (10.000.000) και διπλασιάσουμε το τελικό μας αποτέλεσμα, θα πάρουμε τη μονάδα (1). Δε μένει λοιπόν οποιαδήποτε αμφιβολία (επαναλαμβάνω, αμφιβολία και όχι αβεβαιότητα) ότι ο αριθμός αυτός είναι εξαιρετικά μικρός. Τε δε γινόμενο Δx * Δp είναι τόσο ελάχιστα μεγαλύτερο από αυτό τον αριθμό που θα μπορούσαμε χωρίς μεγάλο σφάλμα να πούμε ότι είναι ίσο με αυτό τον αριθμό, δηλαδή ότι Δx*Δp ≈ 0,5x10^-34 αυτόν δηλαδή τον πολύ μικρό αριθμό, ο οποίος όμως είναι σταθερός… Τι σημαίνει ότι το γινόμενο δύο μεγεθών είναι σταθερό? Μα ότι όταν μειωθεί το ένα, θα πρέπει να αυξηθεί το άλλο ώστε να μην αλλάξει το γινόμενο. Τι διαπίστωσε λοιπόν ο Heisenberg?  Ότι κάθε φορά που προσπαθώντας να περιορίσουμε την αβεβαιότητα της θέσης ενός σωματιδίου, αυτό αυξάνει την ταχύτητα άρα και την ορμή του και Heisenberg από «αρχή της απροσδιοριστίας» μετονομάστηκε σε «αρχή της αβεβαιότητας» όπου η «αβεβαιότητα» δεν είχε τη μαθηματική της σημασία αλλά αυτή της καθομιλουμένης, δηλαδή την αμφιβολία.

αντίστροφα. Η αβεβαιότητα της θέσης ενός ηλεκτρονίου π.χ. είναι ίση με την απόσταση του από τον πυρήνα μιας και στρέφεται γύρω από αυτόν. Όταν πάμε λοιπόν να περιορίσουμε την αβεβαιότητα αυτή αναγκάζοντας το ηλεκτρόνιο να κινηθεί σε στενότερο πεδίο, αυτό αυξάνει την ταχύτητα του. Μία συνέπεια λοιπόν αυτής της αρχής είναι ότι δεν είναι δυνατόν να γνωρίζουμε ταυτόχρονα και την ακριβή θέση και την ακριβή ταχύτητα ενός σωματιδίου.

Η συνέπεια αυτή έγινε ευρύτατα γνωστή και η αρχή του Heisenberg από «αρχή της απροσδιοριστίας» μετονομάστηκε σε «αρχή της αβεβαιότητας» όπου η «αβεβαιότητα» δεν είχε τη μαθηματική της σημασία αλλά αυτή της καθομιλουμένης, δηλαδή την αμφιβολία.

Κάπως έτσι δημιουργήθηκε και ο «Μύθος» της αβεβαιότητας: η επιστήμη είναι δήθεν ατελής διότι δε μπορεί να μετρήσει με ακρίβεια και η φύση έχει επιλέξει να κρατά τα μυστικά της κλειδωμένα και συνεπώς είναι ασέβεια και βλασφημία εκ μέρους μας να προσπαθήσουμε να τα ανακαλύψουμε. Ένας μύθος που δεν είναι διασκεδαστικός, δε διαθέτει πνευματικές προεκτάσεις και δεν οδηγεί σε ηθικά συμπεράσματα, συνεπώς ένας μύθος άχρηστος. Επίσης όμως και ένας μύθος επικίνδυνος καθώς αποσπά την προσοχή μας από μια άλλη συνέπεια στης αρχής του Heissenberg η οποία είναι και η αιτία για μια σειρά από φαινόμενα τα οποία μας είναι πολύ οικεία. Ένα από αυτά είναι το ακόλουθο: όταν ο περιορισμός υπερβεί κάποιο όριο, τότε το ηλεκτρόνιο «επαναστατεί» απελευθερώνοντας μία τεράστια ποσότητα ενέργειας, η γνωστή ως σχάση του ατόμου η οποία δημιουργεί την ατομική έκρηξη και την απελευθέρωση της ατομικής ενέργειας.

Ακόμα πιο στριμωγμένα είναι τα πράγματα στον πυρήνα. Εκεί η αβεβαιότητα είναι ήδη πολύ μικρότερη μιας και η διάμετρος του πυρήνα είναι πολύ μικρότερη από τη διάμετρο τροχιάς του ηλεκτρονίου. Πόσο μικρότερη? Εάν παραστήσουμε τον πυρήνα με το κεφάλι μίας καρφίτσας στη σέντρα ενός γηπέδου ποδοσφαίρου, τότε το ηλεκτρόνιο θα βρίσκεται (στην καλύτερη) κάπου στις έξω κερκίδες. Τα σωματίδια του πυρήνα κινούνται αφηνιασμένα λόγω της πολύ μικρής αβεβαιότητας της θέσης τους. Αυτό εξηγεί το γιατί περικλείουν τόσο απίστευτα μεγάλη ποσότητα ενέργειας η οποία όταν ελευθερωθεί με μια πυρηνική έκρηξη προκαλεί ουρανομήκη καταστροφή.

Το ερώτημα που εγείρεται, είναι το πώς σχετίζεται η συμπαντική αυτή αρχή με την Ελευθεροτεκτονική, με τη Βασιλική Τέχνη… Αδελφοί μου, εάν δεχτούμε ότι η Τέχνη μας είναι το αιτιατό, τότε το αίτιο δε μπορεί να είναι άλλο από την αρχή του Heisenberg και τις συνέπειες της. Έχουμε πολλάκις πει ότι ο υλικός και ο πνευματικός κόσμος είναι εντελώς ισοδύναμοι. Δυισμός δεν υπάρχει, υλικό και πνεύμα είναι δύο διαφορετικές εκφάνσεις του ίδιου πράγματος. Οι νόμοι που ισχύουν στον ένα, είτε πρόκειται για τον μικρόκοσμο των σωματιδίων, είτε για τον «δικό μας» μακρόκοσμο, είτε για τον μεγαλόκοσμο των άστρων και των γαλαξιών,  ακριβώς οι ίδιοι ισχύουν και στον άλλον και με εντελώς ισοδύναμο τρόπο. Το πνεύμα από τη φύση του είναι φτιαγμένο να κινείται ελεύθερο, δηλαδή η αβεβαιότητα της θέσης του να είναι άπειρη. Κάθε φορά που μια δοξασία, μία δεισιδαιμονία, μία αρχή, ένας θεσμός  κ.λπ. επιχειρεί να περιορίσει το πεδίο κίνησης του πνεύματος, το σπρώχνει στο να αυξήσει ανάλογα (ίσως και δυσανάλογα) την κινητική του κατάσταση δηλαδή την ενέργεια την περικλείει. Όταν δε η πίεση αυτή ξεπεράσει κάποιο όριο, προκαλεί έκρηξη η οποία εμφανίζεται με τη μορφή επανάστασης… Τα παραδείγματα, άπειρα: Η αντίδραση ενός νέου ανθρώπου στην καταπίεση της οικογένειας ή του κύκλου του, η αντίδραση μίας ομάδας εργαζομένων στην πίεση της εργοδοσίας, ενός υποδουλωμένου λαού στο δυνάστη του… Η επανάσταση του ελληνικού λαού το 1821 είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Εικάζεται ότι οι πρωτεργάτες της (Φιλικοί) όπως και πολλοί από τους πρωταγωνιστές της (π.χ. ο Κολοκοτρώνης) ήταν Τέκτονες. Προσωπικά, ποσώς με απασχολεί το εάν ήταν μυημένοι, εάν εργάζονταν σε συγκεκριμένες Στοές, εάν ακολουθούσαν Τυπικά κ.λπ. Ο Όρκος της Φιλικής Εταιρίας βρίθει Τεκτονικών Μηνυμάτων. «Ορκίζομαι ενώπιον του αληθινού Θεού, ότι θέλω είμαι επί ζωής μου πιστός εις την Εταιρείαν κατά πάντα. Να φανερώσω το παραμικρόν από τα σημεία και τους λόγους της, μήτε να σταθώ κατ΄ουδένα λόγον ή αφορμή του να καταλάβωσι άλλοι ποτέ, ότι γνωρίζω τι περί τούτων, μήτε εις συγγενείς μου, μήτε εις πνευματικόν ή φίλον μου» και «Ορκίζομαι να συντρέχω, όπου εύρω τινά συνάδελφον, με όλην την δύναμιν και την κατάστασίν μου. Να προσφέρω εις αυτόν σέβας και υπακοήν, αν είναι μεγαλύτερος εις τον βαθμόν και αν έτυχε πρότερον εχθρός μου, τόσον περισσότερον να τον αγαπώ και να τον συντρέχω, καθ΄όσον η έχθρα μου ήθελεν είναι μεγαλυτέρα» (μικρά αποσπάσματα). Και μπορεί η επανάσταση του 21 να ήταν εξέχουσας σημασίας για τον ελληνικό λαό, όμως συνέβησαν κάποιες άλλες που τα αποτελέσματα τους επηρέασαν τον κόσμο ολόκληρο. Να πούμε για την Αμερικανική επανάσταση, όπου ο απελευθερωτής και πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ ο George Washington ήταν Τέκτων ο οποίος μυήθηκε στις 4 Νοεμβρίου του 1752 στην  Fredericksburgh Lodge No. 4, στο Fredericksburg της Virginia και εξελέγη Σεβάσμιος στις 20 Δεκεμβρίου του 1788?  Να πούμε για τη συμμετοχή των Ελευθεροτεκτόνων στην Παρισινή κομμούνα όπου οι Αδελφοί συγκρότησαν τάγματα εθελοντών τα οποία εκπαιδεύτηκαν από Τέκτονες αξιωματικούς και πολέμησαν με όπλα; Όταν δε τα όπλα δεν επαρκούσαν επιστράτευσαν μέχρι και τα ξίφη των Στοών αλλά και οτιδήποτε άλλο μπορούσε να χρησιμεύσει ως όπλο και πολέμησαν μέχρις εσχάτων… Η συμβολή τους αυτή αναγνωρίστηκε από τον κόσμο και εκφράστηκαν δημόσιες ευχαριστίες προς τη Μεγάλη Ανατολή της Γαλλίας. Ή μήπως να μιλήσουμε για το Διαφωτισμό, το κίνημα που έδιωξε το σκότος του μεσαίωνα και σκόρπισε το Ανέσπερο Φως της γνώσης και όπου νομίζω πως όλοι γνωρίζουμε τη συμβολή των Ελευθεροτεκτόνων στην επανάσταση αυτή…Ίσως μάλιστα να ήταν και η αιτία για την οποία η Ελευθεροτεκτονική πολεμήθηκε τόσο λυσσαλέα στους χρόνους που ακολούθησαν από όσους ήθελαν το πνεύμα να βρίσκεται διαρκώς υποδουλωμένο…

 Όμως όλες αυτές τόσο σημαντικές επαναστάσεις φαντάζουν μικρές και ασήμαντες μπροστά στη μία, στην απόλυτη επανάσταση, αυτή που επηρέασε κάθε άνθρωπο που έζησε στη γη χωρίς καμία εξαίρεση… Από την εποχή που εμφανίστηκε ο σκεπτόμενος άνθρωπος, το πνεύμα του ήθελε διαρκώς να δημιουργεί. Όσο πρόθυμο και δημιουργικό όμως κι αν ήταν, πάντοτε βρισκόταν εξαρτημένο από την αδύναμη φυσική κατασκευή του σώματος. Όμως όσο η επιθυμία για δημιουργία  αυξανόταν, τόσο η έλλειψη των φυσικών δυνατοτήτων γινόταν και πιο φανερή. Μέχρι που ο περιορισμός στη δημιουργικότητα ξεπέρασε το όριο και το πνεύμα αντέδρασε, συμπεριφέρθηκε δηλαδή ακριβώς όπως τα σωματίδια κάθε φορά που λειτουργεί αυτή η Συμπαντική Αρχή!!! Ο άνθρωπος επαναστάτησε εναντίον της ίδιας του της ατελούς φυσιολογίας και κατάφερε να αναιρέσει τα μειονεκτήματα της δημιουργώντας τι;;; Μα τα εργαλεία!!! Με τη βοήθεια τους απελευθέρωσε τη δημιουργικότητα του και κατάφερε στο διάβα των αιώνων να φτιάξει όλα αυτά τα θαυμαστά που απολαμβάνουμε σήμερα. Τα δε δύο πρώτα εργαλεία που δημιούργησε ήταν η Σφύρα και η Σμίλη. Πρωτόγονα βέβαια, δεν ήταν παρά δύο πέτρες από τις οποίες η μία κοπάναγε και η άλλη διαμόρφωνε.

 

Ως προς τη λειτουργία τους όμως ήταν η Σφύρα και η Σμίλη, η δε πρώτη τέχνη που αναπτύχθηκε ήταν η κατεργασία της πέτρας όπου μέσα από αυτήν αργότερα ξεπήδησε η Τέχνη των Λιθοξόων. Στις χιλιετίες που πέρασαν η Τέχνη αυτή γνώρισε διάφορες μετεξελίξεις (Διονυσιακοί τεχνίτες, Φοίνικες, Βαβυλώνιοι, οι Μάγιας στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού αλλά και Ινδοί και Κινέζοι) για να φτάσουμε στους δημιουργούς της Αγίας Σοφίας και στους Λιθοξόους του ευρωπαϊκού μεσαίωνα και της Αναγέννησης. Δεν είναι τυχαίο ότι τα περισσότερα Μνημεία της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς είναι φτιαγμένα από πέτρα. Η αρχαιοτέρα όμως των Τεχνών ήταν επίσης προορισμένη να ανακαλύψει πρώτη αυτή την πνευματική της διάσταση και να διαπιστώσει ότι τα εργαλεία και οι πρακτικές της Μαστορικής δε χρησιμεύουν μόνο στην κατασκευή Τεχνικών Έργων, αλλά επίσης και στην παραγωγή Πνευματικού και Ηθικού Έργου. Κατανόησε επίσης ότι μπορούσε να εδραιωθεί μία σχέση αμοιβαίας συνεισφοράς με πρόσωπα τα οποία δεν ανήκαν στο στενό πυρήνα των Λιθοξόων και προέρχονταν από όλες σχεδόν τις κοινωνικές, πολιτιστικές, επιστημονικές κ.λπ. ομάδες, στα οποία και προσέφερε καταφύγιο εντός των Στοών της. Τα δε «αποδεδεγμένα» μέλη προσέφεραν από τη δική τους θέση τη συμβολή τους στη μετεξέλιξη της πανάρχαιας Τέχνης και έτσι χάριν στο έργο όλων κατάφερε αυτή να πάρει τις σύγχρονες μορφές της αλλά και ως κορμός κραταιός να «γεννήσει» κλαδιά και παρακλάδια. Κάπως έτσι φτάσαμε εδώ που είμαστε σήμερα. Οφείλω να ομολογήσω ότι ως προς την πορεία που ακολούθησε η Τέχνη μας όλο αυτό τον καιρό έχω πάρα πολλά αναπάντητα ερωτήματα τα οποία είναι και τροφή για σκέψη και προβληματισμό. Όμως, όλως ταπεινώς, όλως υποκειμενικώς και όλως προσωπικώς, θεωρώ ότι η γένεση της πραγματοποιήθηκε σε χρόνους πραγματικά αρχαίους και ότι το αίτιο ήταν ένας φυσικός νόμος με καθολική ισχύ. Και εφόσον λοιπόν η Τέχνη αυτή ήταν γέννημα όσο και παράγοντας της απελευθέρωσης, ποιός άλλος θα μπορούσε να είναι ο προορισμός αυτής της Τέχνης από την Απελευθέρωση και την Πρόοδο; Απελευθέρωση από όλα αυτά που περιορίζουν την πνευματική και την υλική δημιουργία και αποκόλληση από τις καταναγκαστικές πρακτικές που φέρνουν οπισθοδρόμηση και σκότος. Ο Τέκτων είναι προορισμένος να είναι ελεύθερος και να ελευθερώνει. Η Ελευθεροτεκτονική έδειξε ότι οι ηθικές και πνευματικές αξίες μπορούν και πρέπει να καλλιεργηθούν από τον ίδιο τον άνθρωπο και να έχουν επίκεντρο τον ίδιο τον άνθρωπο. Έδειξε ότι η υλική δημιουργία έχει αξία όταν συνάδει με τις ηθικές και τις πνευματικές αρχές και αντίστροφα, ότι η όποια πνευματική δημιουργία αξίζει όταν συνεισφέρει στην πρόοδο της ανθρωπότητας. Έδειξε ότι ο ακρογωνιαίος λίθος για την επίτευξη όλων των παραπάνω είναι η απαγκίστρωση από τον εθισμό στο δογματισμό και την οπισθοδρόμηση. Έβαλε όμως και έναν υψηλότερο στόχο: η επόμενη επανάσταση να γίνει χωρίς να χρειαστεί προηγουμένως ο περιορισμός των ελευθεριών να είναι δραματικός και τα αποτελέσματα της να αφορούν σε ακόμα περισσότερο κόσμο.